سبد خرید
  • 0
  • 0
سبدخرید شما
      ارتباط فضای سبز و توسعه پایدار - مهندسی شهرسازی

      از زمانی که بشر سکونت دائمی را برای ادامه زندگی ترجیح داد شروع به ساختن مسکن و زراعت برای گذران امور کرد و اولین قدمها برای تخریب محیط زیست و نابودی جنگل‌ها و مراتع برداشته شد. هزاران سال است که بشر دست به تخریب محیط زیستی می‌زند که حیاط خود را به آن مدیون است. در سال‌های اخیر و پس از تراکم جنون آمیز شهری و دست درازی به منابع طبیعی و فضای سبز شهری عملا مسیرهای تنفسی شهرهای بزرگ مسدود شده و نفس شهر بند آمده. نتیجه بحران زیست محیطی اولین نیاز بشر یعنی هوا را هدف قرار داده. آنچه از محیط زیست به جای مانده دیگر قادر به بازسازی خرابکاری‌های ناشی از فعالیت شهروندان نیست و از این پس هرچه تخریب صورت گیرد نتایج زیانبارش را مستقیما در زندگی روزمره خود شاهد خواهیم بود. در توسعه شهر باید در نظر داشت که سرانه فضای سبز شهری برای هر شهروند حداقل 30 مترمربع خواهد بود و برای تامین حداقل رفاه و سلامت برای شهروندان فضای سبز باید بین 30 تا 50 متر مربع برای هر فرد اختصاص داده شود.

      برآورد انجام شده از سوی وزارت مسکن و شهرسازی در ایران، سرانه متعارف برای هر شهروند 7 تا 12 درصد تعیین شده. یعنی به ازای هر ساختمان  8 واحده به طور میانگین با 4 ساکن در هر واحد باید 960 متر مربع فضای سبز وجود داشته باشد. اختلاف آنچه استاندارد شهروندی است و آنچه در واقع وجود دارد کاملا مشهود است. نتیجه چنین اختلافی آلودگی شدید هوا و پایین آمدن استانداردهای سلامت و رفاه شهروندان است. توسعه فضای سبز شهری در کنار توسعه پایدار علاوه بر بهبود وضعیت زیست محیطی و بهبود عملکرد در تصفیه فاضلاب‌ها و کاهش آلودگی‌هوا و محیط زیست شهری به عنوان شاخصی برای رفاه اجتماعی تلقی می شود و سلامت روانی را برای شهرواندان تامین خواهد کرد. فضای سبز شهری از نظر زیبایی شناختی و معماری به بهبود ظاهر شهر کمک خواهد کرد و چرخ صنعت گردشگری را به حرکت در می‌آورد و برای شهروندان درآمد زایی نیز ایجاد می شود.

      از دیدگاه گردشگری، پارک ها و باغ ها جاذبه‌های مهمی خواهند بود، زیرا از یک طرف از نظر زیبایی شناسی، پیشینه تاریخی، سبک طراحی، چشم انداز  مورد توجه هستند و می توانند به جذب گردشگر کمک کنند بعلاوه به دلیل وسعت زیاد در فضاهای سبز شهری امکان برنامه ریزی و اجرای برنامه‌های متعدد برای جذب گردشگر را برای مدیران فراهم می‌کنند. بازدید از پارک ها و باغ ها از سوی دیگر گردشگری فرهنگی به حساب می‌آید. نتیجه توجه به زیبایی شناسی، تاریخ، اهمیت اجتماعی و علمی این مکان‌ها، بالا رفتن ارزش فرهنگی پارک‌ها خواهد بود. توسعه فضاهای سبز از دیدگاه گردشگری برای اولین بار در ساخت باغ های سلطنتی خود را نشان داد. با گذر زمان این ایده برای جذب گردشگر جذابیت بیشتری پیدا کرد. امروزه با توجه به شیوه کاربری، می‌توان باغ ها را در سه دسته طبقه بندی کرد:

      1. باغ های تاریخی؛

      2. باغ گیاه شناسی؛

      3. باغ هایی با چشم‌انداز‌های طبیعی.

      در احداث پارک‌ها باید به نکات متعددی توجه داشت، باید دسترسی پارک برای عموم آسان باشد، زیرساخت‌های کافی برای احداث باغ و جذب گردشگر وجود داشته باشد، امکانات کافی و جذاب برای گردشگران ارائه کند، امکان تردد با انواع وسایل نقلیه مانند دوچرخه در پارک‌ها فراهم باشد.

      در کنار تمامی الزاماتی که برای احداث فضای سبز شهری به صورت مصنوعی و حفظ محیط زیست طبیعی و توسعه پایدار در شهرها وجود دارد یکی از مهم‌ترین فواید وجود این فضاها در آرامش روحی شهروندان خود را نشان می‌دهد. تصور کنید شهروندی که پس از عبور از خیابان‌های شلوغ و پر از آلودگی ولیعصر و انقلاب با فضای سرسبز و آرام پارک لاله در مرکز شهر و گذر از آن و بازدید از آثار هنری در پارک تا چه میزان از استرس‌های روزمره خود می‌کاهد. این پارک تا چه میزان به کاهش آلودگی‌ها کمک می‌کند و کیفیت زندگی شهروندان منطقه را بالا برده و کارهای روزمره شهروندان با آن پیوند خورده. مدیران شهری ناگزیر هستند که فضاهای سبز طبیعی را حفظ کنند و فضاهای سبز مصنوعی ایجاد کنند در غیر این صورت بسیاری از شهرهای بزرگ دیگر امکان سکونت نداشته و در صورت اجبار سلامت و رفاه شهروندان به شدت با مخاطره مواجه خواهد شد.

      منبع: دیتا سازه

      برای اطلاعات جامع تر از مقاله فوق می توانید از وب سایت دیتا سازه درخواست تحقیق داشته باشید


      آیا این مقاله مفید بود ؟

      بله
      خیر

      دیدگاه ها

      • اولین دیدگاه برای این مقاله را بنویسید !

      دیدگاه خود را وارد نمایید